29-05-10

Hete nacht

Het was zo ver!
Eindelijk had ik de kans van met mn eigen spaarcentjes op vakantie te gaan. Zo belandde ik op deze godvergeten plek zondag laatstleden. Voor zij die ooit Aardrijkskunde-liefhebbers waren: Je vindt me momenteel ergens waar het 27 graden is zo rond 10 uur in de ochtend, op amper 500m van de Middellandse zee.

Frankrijk, le Midi; daar zit ik. Mn verblijf boekte ik in een B&B waar enkel gays toegelaten zijn. Neenee, niet zo een of ander homosauna-achtig-iets waar stereotiep gezien enkel ouwe kerels ronddwalen; hier vindt je ook kerels van -30. Meestal komen ze met zn tweetjes. Zo ook een koppel belgen van Namen; die sliepen net de kamer naast de mijne. Of de twee kereltjes van Toulouse; keicute, alle toch eentje lolz...

Het is hier wel effe wennen: de policy maakt geen mens kwaad: Iedereen doet wat hij wil, zolang hij een ander niet stoort en het deftig blijft. Zo mag je naakt zonnen, gebruik maken van het centrale zwembad of van de open air jacuzzi. Draag je liever een zwembroek ( ja als ik deed) dan vormt dat geen enkel probleem.

Gebeuren hier dan geen "vieze dinges"? Wel i admit; ik stelde me ook die vraag en de stereotiepe saunabeelden schoten door mn hoofd toen ik de vakantie boekte. Zo zou ik nooit in die jacuzzi durven kruipen want, wie weet wat daar allemaal in ronddrijft na wie weet wat er daar allemaal gebeurd is... Wel absoluut, af en toe zie je twee of drie jongens die mekaar nog niet kenden plots heel close bij mekaar zitten in het zwembad maar men voegt zich hier. Wil of moet er meer gebeuren moet je maar richting je eigen kamer gaan, of die van de ander(en) lolz! Oh ja, alle kamers dragen hier een naam. De mijne? Mykonos...so gay indeed! Aan de deur van iedere kamer hangt een bordje dat je kan omdraaien. Aan de ene kant kan je "Feel free"lezen, op de andere zijde "do not disturb". Lolz, allemaal wel grappig als je het zo leest; ik moet zelf smilen op dit eigenste moment.

Tot nu toe heb ik hier niet durven zonnebaden. Het is allemaal wat nieuw he, blote venten rond het zembad, condooms aan de balie van de zaak, jacuzzi gevuld met heerlijke kerels en dan nog Arnaud die me gisterochtend zonder boe of ba aan het ontbijt zat de verleiden. Hij vertrok terug naar huis, maar gaf me toch zn mailadres. Hij is fransman, mid-dertiger en niet slecht uitziend. Toch kent ie het verschil niet tussen liefde en seks want voor hem is seks "liefde geven". Tja het hangt ervan af hoe je het bekijkt natuurlijk. En seks kan teder zijn, maar dan meestal enkel met het vriendje.

Deze nacht kon ik de slaap niet vatten. Eerlijk toegegeven: met al dat naakt rondom je zou je van minder geil gaan staan. Onder het motto "beter met spijt leven dan te zeggen had ik dit of dat maar ondernomen" trok ik mn stoute schoenen aan en besloot de kamer te verlaten.
Die stoute schoenen van daarnet doe ik uit op mn prive terrasje, evenals alle andere nachtkledij. Met de handdoek tegen mn dij beslis ik dan maar naar het zembad te lopen. Welk uur het is weet ik niet, maar de hele B&B slaapt. Enkel de verlichting van het zwembad en jacuzzi zijn nog aan. Eens de temperatuur van het water nagegaan beslis ik het water in te gaan. Stilletjes, zodat ik niemand wek. Stel u voor dat hier ne gast mee het water in komt terwijl ik daar in mn nakie zit...Muis-stil, zo kalm is het hier. Zo stil dat de ekster hoog in de bomen die me aanstaart niet ongemerkt gaat.

Al snel ril ik het water uit, ook al is dat constant aan 26 graden verwarmd. Mn lichaam heeft zich blijkbaar al aan het klimaat aangepast. Bij mn naamse buren brandt licht. Snel ga ik terug de kamer in, de mijne...met zelfvoldoening: Ik heb ook es naakt gezwommen, nah! Weliswaar niet overdag wanneer iedereen het kon zien maar toch... Terwijl de lakens om me heen stilaan een verwarmend microklimaat opbouwen hoor ik Namen naar buiten komen. Damn, was ik maar langer blijven zwemmen...had een der naamse belgen mij gezien en wou ie me vergezellen? Deze heerlijke gedachte stroomt door mn lichaam en geeft me al snel een warm gevoel. De lakens worden opzijgelegd, en het kaartje aan de deur wordt omgedraaid. Van binnenuit is nu te lezen "Do not disturb''...

17:10 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-05-10

Stinkende kous

Love is a battlefield.
Zo zong Pat Benatar het al jaren geleden.
Liefde lijkt soms wel de stinkende kous die ik 's ochtends of 's avonds in m'n wasmand gooi, en een week later met plezier aan de wasmachine toevertrouw.

Liefde is lekker en slecht, warm en koud, groot en klein, zacht en stekelbaarsachtig; dat allemaal tegelijk. Het lijkt me wel of het in het homowereldje nog allemaal een gradatie verdergaat. Liefde in de homowereld trekt wat op dat bord spaghetti dat 'n dagje té lang op het aanrecht bleef staan (wat niet in m'n gewoontes is trouwens) of het bedlinnen dat dringend..tja weer naar die wasmachine moet.
Niet alleen de economie gaat ten onder aan ons veeleisend gedrag; ook de liefde lijdt eronder. We worden allen zo veeleisend dat we met lege handen blijven zitten. Sommigen blijven hopeloos met lege handen zitten en buigen het hoofd. Anderen blijven dan weer hoopzuchtig zoeken. En dan heb je nog zij die als gevolg van hun veeleisendheid super-weinigeisend worden en eendert wat in huis nemen. Voor een paar dagen, maanden, jaren,...Onze ouders zetten de eerste stap naar veeleisendheid. Zij waren de eersten die door hun nieuwe normen minder verdraagzaam gingen staan tegenover hun partner. Ieder "heeft het recht" zijn eigen ding te doen. Tuurlijk. Maar als je die partner dan écht graag ziet, gun je hem/ haar dan ook es zijn/haar ding niet?

Wij hebben de trend dan maar verdergezet. We leerden het van onze ouders en gingen alsmaar veeleisender worden. En zie ons vandaag staan. De meesten onder ons alleen. Vele homo's zoeken zich zot op het net of op 'n fuif. Anderen kiezen zogezegd doelbewust voor het celibaat; ze genieten van het kunnen laten wat ze willen. Stoer. Echt.

Gewone liefde blijkt niet meer te bestaan; enkel de veeleisende blijkt te overleven. Die laatste vorm trekt dan meer op 'n contract dat je met je eventuele partner ondertekent. Ieder mag z'n eigen ding doen; zolang het ons maar niet teveel stoort...Rare kwestie.

Het enige dat deze theorie ontkracht, of zelfs krachtig vérkracht, is het feit dat ik vrienden heb die hun partner écht liefhebben, écht weten waar het om gaat, en écht de ander z'n vrijheid kunnen gunnen terwijl ze die zélf ook hebben.
Waarom lijkt het dan allemaal zo onmogelijk in m'n hoofd? Misschien omdat ik daarstraks op gayromeo nog maar eens de proef op de som nam: 19 van 20 steekproefprofielen droegen de termen "seks, lekker of boy". En die lekker heeft niks te maken met die spaghetti van hogerop; laat dat duidelijk zijn.


Op 'n andere plek zoeken Yves? Jup klopt, maar waar? Kben er van overtuigd dat mijn type niet in het homomilieu komt. Hij is de moeilijkste om te vinden. Daar waar ik normaliter mij graag het leven moeilijk maak want ergens weet ik al de weg tot het antwoord, weet ik nu even niet hoe ik er moet aan beginnen. Naar het schijnt kan je in sommige Delhaizes je vriendje of seksvriendje vinden gewoon naar gelang de inhoud van je kar. Coco's= ik hou van harige venten. Jup, het enige dat ik NIET moest of wou onthouden is blijven hangen. Misschien moet ik maar es 'n komkommer proberen? Wie weet wat dat oplevert.

Ach mannen ontgoochelen me gewoon keer op keer. En hoe sterker hun karakter, hoe meer ze me ontgoochelen.

 

 

23:33 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-05-10

Fladder fladder

Sinds 'n paar weken heerst een nieuw gevoel in dat lichaam van me. Het lijkt wel alsof alle gebeurtenissen mbt mezelf aan belangrijkheid verliezen. Daarmee bedoel ik niet dat ik mezelf verdring en de anderen voorop zet; neen. Het lijkt gewoon of we zijn een stapje verder in het relativeren. Same world, different look. Oké het wordt niks met stralertje; so be it. Amper 'n tiental uur baarde het me zorgen. Normaliter zou ik zelfs vandaag daar nog over piekeren.

Ondertussen heb ik me nog es laten verleiden door de profielen dat Gayromeo.com zo rijk is. Even surfen met de gedachte "hier zit toch niks toekomstzinnig tussen" en 'n berichtje verstuurd naar 'n kerel met leuk profiel. Even later al antwoord. Hij is franstalig, en daar waar ik in het begin dacht "geen franstalige voor mij aub" is me de taal van de wederhelft nu helemaal bijzaak. Oké, het pleit alleen maar in z'n voordeel dat hij ook nederlands praat, en uitstekend de engelse taal beheerst. Dat is vrij zelden voor 'n franstalige.
Hij schrijft leuk, en heeft een paar gemeenschappelijke interesses. Fotografie onder meer. Z'n profiel bevat dan ook 'n paar speciale kiekjes; de ene al leuker dan de ander. Hij ziet er nog eens goed uit ook. Eén ding staat vast: valt onze correspondentie weg; het zal me niet deren en even later zal er wel iemand anders zijn die op subtiele wijze weet m'n aandacht te trekken.

Ben je nu niet té oppervlakkig aan het worden Yves? De vraagt rijst door m'n synapsen. Eigenlijk ken ik het antwoord: neen. Laat me maar doen. Ik ben aan het einde van m'n rollercoaster. Nu heb ik de touwtjes in handen en bestuur ik (met nog vallen en opstaan) m'n witte ros als 'n Gladiator in wording.

Zoals m'n goeie vriend ooit zei: Problemen laat je best even opzij liggen; vaak lossen ze zich vanzelf wel op.

 

13:02 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |