15-05-10

Stinkende kous

Love is a battlefield.
Zo zong Pat Benatar het al jaren geleden.
Liefde lijkt soms wel de stinkende kous die ik 's ochtends of 's avonds in m'n wasmand gooi, en een week later met plezier aan de wasmachine toevertrouw.

Liefde is lekker en slecht, warm en koud, groot en klein, zacht en stekelbaarsachtig; dat allemaal tegelijk. Het lijkt me wel of het in het homowereldje nog allemaal een gradatie verdergaat. Liefde in de homowereld trekt wat op dat bord spaghetti dat 'n dagje té lang op het aanrecht bleef staan (wat niet in m'n gewoontes is trouwens) of het bedlinnen dat dringend..tja weer naar die wasmachine moet.
Niet alleen de economie gaat ten onder aan ons veeleisend gedrag; ook de liefde lijdt eronder. We worden allen zo veeleisend dat we met lege handen blijven zitten. Sommigen blijven hopeloos met lege handen zitten en buigen het hoofd. Anderen blijven dan weer hoopzuchtig zoeken. En dan heb je nog zij die als gevolg van hun veeleisendheid super-weinigeisend worden en eendert wat in huis nemen. Voor een paar dagen, maanden, jaren,...Onze ouders zetten de eerste stap naar veeleisendheid. Zij waren de eersten die door hun nieuwe normen minder verdraagzaam gingen staan tegenover hun partner. Ieder "heeft het recht" zijn eigen ding te doen. Tuurlijk. Maar als je die partner dan écht graag ziet, gun je hem/ haar dan ook es zijn/haar ding niet?

Wij hebben de trend dan maar verdergezet. We leerden het van onze ouders en gingen alsmaar veeleisender worden. En zie ons vandaag staan. De meesten onder ons alleen. Vele homo's zoeken zich zot op het net of op 'n fuif. Anderen kiezen zogezegd doelbewust voor het celibaat; ze genieten van het kunnen laten wat ze willen. Stoer. Echt.

Gewone liefde blijkt niet meer te bestaan; enkel de veeleisende blijkt te overleven. Die laatste vorm trekt dan meer op 'n contract dat je met je eventuele partner ondertekent. Ieder mag z'n eigen ding doen; zolang het ons maar niet teveel stoort...Rare kwestie.

Het enige dat deze theorie ontkracht, of zelfs krachtig vérkracht, is het feit dat ik vrienden heb die hun partner écht liefhebben, écht weten waar het om gaat, en écht de ander z'n vrijheid kunnen gunnen terwijl ze die zélf ook hebben.
Waarom lijkt het dan allemaal zo onmogelijk in m'n hoofd? Misschien omdat ik daarstraks op gayromeo nog maar eens de proef op de som nam: 19 van 20 steekproefprofielen droegen de termen "seks, lekker of boy". En die lekker heeft niks te maken met die spaghetti van hogerop; laat dat duidelijk zijn.


Op 'n andere plek zoeken Yves? Jup klopt, maar waar? Kben er van overtuigd dat mijn type niet in het homomilieu komt. Hij is de moeilijkste om te vinden. Daar waar ik normaliter mij graag het leven moeilijk maak want ergens weet ik al de weg tot het antwoord, weet ik nu even niet hoe ik er moet aan beginnen. Naar het schijnt kan je in sommige Delhaizes je vriendje of seksvriendje vinden gewoon naar gelang de inhoud van je kar. Coco's= ik hou van harige venten. Jup, het enige dat ik NIET moest of wou onthouden is blijven hangen. Misschien moet ik maar es 'n komkommer proberen? Wie weet wat dat oplevert.

Ach mannen ontgoochelen me gewoon keer op keer. En hoe sterker hun karakter, hoe meer ze me ontgoochelen.

 

 

23:33 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hmmm, inderdaad Ja, Yves, je hebt overschot van gelijk ! in elke zin hierboven kan ik mezelf herkennen. Ik heb al meer dan 20 jaar een relatie,(en blij die te hebben, maar :) maar soms heb ik ook nog van die dagen dat hij me tegensteekt, dat ik me wil losrukken. Maar dan besef je dat niemand nog kan de ervaringen die we samen al hebben opgebouwd kan evenaren. En dan blijf je waar je ben natuurlijk.

Yves : je bent goe bezig. Hoop da ik je hier nog lang mag lezen !

Gepost door: Thiery | 16-05-10

@Thiery: thx voor de reactie en je kijk op de zaken.

Gepost door: Yves | 16-05-10

De commentaren zijn gesloten.