11-04-10

De Emo- en ratiostrijd

Oké nu heb ik écht wel raad nodig...

Waar ik nu woon, in Hoegaarden, kom ik knettergek van het burenlawaai. Om u een idee te geven: ik hoor in m'n bed m'n buurvrouw hoesten, snutten en jawel zelfs scheten laten. Zelfs wanneer de andere buur (drugsdealer by the way) voor de zoveelste keer z'n lief wil neersteken en er met het hele servies van grootmoeder wordt gesmeten hoor ik dan weer de bomma onder mij haar Senseo-koffiezet draaien en de vierde buur begint dan spontaan op zondag op de muur te hameren.

Je hoort het; het zit me hier wreed hoog.
Stel dat ik m'n woning hier verkoop krijg ik er volgens schattingen 170000 euro voor. De enige manier om die burenproblemen niet meer te hebben, is door een alleenstaand huis te kopen. Tja voor mijn budget heb je dat natuurlijk niet. Dus maar zélf eentje bouwen? Geen probleem, maar de grondprijzen zijn zodanig duur dat ik dan beter kan gaan wonen op 'n aanpalende grond bij m'n ouders ver in Wallonië.

Die grond, die is gratis...want hij is van m'n ouders. Nadeel: ik zit weeral 15 minuten verder van de beschaafde wereld af.

Voordelen:

- Ik ken de buurt, buren
- Ik ken de grond en weet dat er niets mis mee is
- Ik kan er een mooie viergevel opzetten; passiefbouw zelfs!
- Ik zal geen last meer hebben van buren.

Je ziet het...het enige wat me tegenhoudt is de ligging van de grond. Nu zou m'n psy zeggen dat ik al deze puntjes een quota moet geven want één punt kan meer doorwegen dan vier andere. Tja en dat kan ik nu nét niet. Zo'n quota geven...het lukt me gewoon niet!

Natuurlijk zou ik liever dichter tegen Leuven wonen; maar da's onbetaalbaar. Dus conclusie: m'n hart zegt van dichterbij te gaan wonen, maar dat kan ik niet betalen. M'n lichaam ziet dan weer af van hier te blijven (slecht slapen, stressverschijnselen allerhande,...)

En wat nu?

Het lijkt wel alsof niemand kan meevoelen in de waarde dat ik aan 'n leuke woonplaats hecht. Als iemand dat al kan kent die niks van financiën. Velen zeggen "dat burenlawaai; leef ermee. Zo erg is het toch ook niet?" Meestal zeggen ze zoiets omdat zij er niet inwonen. Enkel zij die in dezelfde situatie verkeerd hebben snappen het. Maar die waren dan meestal met twee en gingen dus snel 'n alleenstaand huis elders kopen. Nog zoiets...sommigen zeggen dat ik beter hier blijf en wacht tot ik de ware tegenkom..."Uhu" denk ik dan, maar wat als die nog 20 jaar op zich laat wachten of nooit komt opdagen?? Trouwens, meer dan één jaar hou ik het hier toch niet meer uit.

Ik ben mezelf niet meer en deze hele situatie werkt ENORM op m'n gemoed...

 Tja en nu...da's de hamvraag...

22:17 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Hey Yves,

Als je die bouwgrond effectief van je ouders krijgt...vraag dan of je 'm echt krijgt. Verkoop die bouwgrond dan en koop elders in Wallonië, vlakbij Leuven, een nieuwe goedkope bouwgrond. Op een plaats die je echt ligt. Dan heb je de Waalse lusten zonder de ouderlijke lasten... . Te doen denk je?

Gepost door: Björn | 12-04-10

@Björn Hey B!
thx voor je leuke idee, maar er is een probleem. Ofwel bouw ik op die grond en ga ik er bouwen, ofwel kan ik de grond vergeten...M'n ouders willen die grond eigenlijk niet "kwijt"...Moeilijk hé

Gepost door: Yves | 12-04-10

Tis makkelijk é sjoe...
Wacht nog twee jaar, dan trouwen we en met mijn centjes en jouw centjes bouwen we een luxevilla ;):D
Maar kga nu slapen, zodat ik centjes verdien morgen voor onze villa

Gepost door: Jongleukboyke | 12-04-10

De commentaren zijn gesloten.