06-04-10

De dag des weerziens

Vandaag is het zondag. De avond is vrij snel daar, of heb ik gewoon lang en zalig geslapen na m'n ontmoeting van gisteren? Optie twee is de meest plausibele. Ik moet me klaarmaken want straks vieren we met maar liefst +- 30 man de verjaardag van de voorzitter van Driekant.
Wanneer ik toekom ben ik verbaasd over het kleine aantal aanwezigen; later zal blijken dat het merendeel der gasten gewoon veel later zou toestromen. De aanwezigheid van één bepaald persoon zou m'n avond wel kunnen een wending geven: m'n ex liefje ging ook aanwezig zijn.

Ik hoor z'n naam vallen en daar is hij. Nog steeds zoals ik hem het laatst zag, vijf maand geleden. Hij wou me sindsdien niet meer zien; waarom kon hij niet uitleggen. Zou hij naar me toekomen, of gaat hij zich express afzonderen?
Na 'n uurtje komt ie toch in de keuken staan waar ik met een aantal mensen bijpraat. Hij zoent iedereen; iedereen. Nu staat hij op amper 80 cm van me verwijderd, z'n gezicht naar het mijne toe en hij mijdt m'n blik. Ik beslis naast hem te gaan staan en het gesprek aan te gaan. Het voelt onwennig. Er vallen vele stiltes. We vertellen over gemeenschappelijke vrienden, en wat die al dan niet gedaan hebben op die vijf maand tijd.

Het gesprek heeft me lang genoeg geduurd. Ik beslis met 'n andere bende te gaan praten in de living. Neergeplofd in de zetel heb ik het over koetjes en kalfjes met de mensen die samen de zofa delen. We zijn nu ongeveer één uur na de stuntelige babbel en daar zit de ex, met z'n hand in de broekspijp van 'n jongere kerel diens scheenhaartjes te strelen. Geeft ie eigenlijk nog wel om me? Hij weet toch welke gevoelens dit kan loswekken? Het doet hem percies niet veel. Waarom zou het mij dan wat doen?

In alle geval, ik denk aan m'n stralertje, en niemand kan m'n hoofd daarvan ontdoen. Oh ja, ik stuurde hem trouwens een eerste berichtje via het net. Zou hij al geantwoord hebben??

11:07 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.