06-04-10

Dansles numéro uno

Het is zover. We zijn vrijdag twee april. Ik ben zenuwachtig en heb vandaag nog niets voor het werk gedaan. De hele tijd denk ik na over wat er vanavond staat te gebeuren, waar ik nog moet aan denken en wat ik best uit m'n hoofd laat. Danslessen organiseren; het is nog niet zo makkelijk als je zou denken: zaal huren, verzekeringen afsluiten, muziek vinden, onze vrienden van Sabam rijkelijk betalen...
Vanavond is het zo ver: de eerste dansles van Driekant begint. Maar liefst 26 deelnemers schreven zich in.

Enige uren later sta ik in de lege danszaal. Hier zal het dus gebeuren. 13 dansparen komen hier straks toegestroomd om de Cha Cha Cha te leren. Even de overblijfselen van een vergadering wegwerken, muziek installeren en we zijn klaar. Straks moet ik 'n verwelkomingsspeech geven. Eigenlijk heb ik nog niets voorbereid...Hm nog 45 minuten over. Eerst dan maar wat oefenen om te zien of ik zélf de passen nog wel ken.

De speech schrijven gebeurt op 1/8 van 'n A4-blad. Ondertussen stroomt het volk binnen. Sommige zijn single, anderen komen met hun vriendje/vriendinnetje. Er komt meer volk opdagen dan er zich ingeschreven heeft. We zijn met meer dan 30 man. De speech verloopt goed en dan stel ik de dansleraars voor: m'n ouders, nonkel en tante...Wie had ooit gedacht op de dag van m'n coming-out dat zij dansles zouden geven aan holebi's...

De avond verloopt gesmeerd, er wordt veel gelachen en al snel zit de sfeer goed. Iedereen gaat naar huis met 'n leuk gevoel en er wordt nog uren over gepraat op café. De leider is de kapstok, de lijder is de bloem. Het concept slaat aan, zeker wanneer m'n vader eraan toevoegt dat je regelmatig moet "duwen en trekken". Alle deelnemers bekijken mekaar op dit moment en beginnen te schaterlachen. Zelfs m'n ouders vinden het superleuk, en mama en tante bellen me de volgende ochtend uit m'n bed in volle euforie. Ze vertellen hoe leuk ze holebi's vinden, hoe gezellig de avond was en hoe rustig ze zich voelden tijdens het lesgeven. 'Ik vind het spijtig dat de lessen maar om de twee weken zijn" zegt Moeder. Haar woorden blijven door m'n hoofd zinderen.


En nu? Nu kijken we uit naar de volgende les...

10:34 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.