03-03-10

Benen in de lucht

M'n benen gaan in de lucht, en m'n hoofd gaat naar achteren. Stilaan voel ik de spanning stijgen. Hij zegt me dat ik me geen zorgen moet maken; alles komt goed. Met z'n instrument in de hand aanschouwt hij me. Ik sluit m'n ogen want anders moet ik z'n blik affronteren en dat kan ik niet aan; ik wil het niet. Ontspannen; dat is de boodschap, dan komt alles wel goed.
Tja, en als je nu dacht dat het om een seksscène ging: ik zat daarstraks dus bij de tandarts Knipogen.

Weet je nog dat ik zei dat m'n tand misschien diende getrokken te worden? Wel blijkt dat het nu nog niet noodzakelijk is. De tandarts die vandaag de knoop zou doorhakken in de diagnose zei dat ik me nog geen zorgen moest maken. Ooit zal die tand, evenals een paar anderen wel moeten getrokken worden. Maar moet je daarvoor anders gaan leven? Als je met kleine dingen rekening houdt kan je al heel wat tijd winnen. Hm, wijze woorden van deze heer die anders heel snel tewerk gaat en je zo snel mogelijk buiten wil. Ik vertel hem dat ik angstig ben, van nature. Hij zegt dat hij het ziet aan m'n tong; je kan er zo de hoektand in zien staan van 's nachts erop te bijten. Het gaat er gewoon weeral om minder angstig te denken, en om niet op iedere hoek van de straat onheil in te calculeren. Incalculeren, teveel, jup da's het probleem. Niet calculeren, niet teveel denken, gewoon doen!
De Killers weerklinken op de achtergrond. Kunnen de Killers m'n calculatiegedachten niet killen? Maybe wel ja...

Kheb lang getwijfeld om het hier te vermelden, maar toch ga ik het doen. Ja m'n ex speelt nog door m'n hoofd. Neen ik snap niet waarom hij niet antwoordt op m'n twee berichten. Als hij het doet om me zogezegd te beschermen: ik ben groot genoeg hoor; dubbel kut. Ja ik vind de hele situatie klote. Ja vaak heb ik het gevoel hem niet te willen zien, of het gevoel al m'n frustratie verbaal op hem willen uit te werken. Ja het doet pijn maar het hoort erbij. De afstand tussen ons neemt met rasse schreden toe. Ik wil het in alle geval niet; het moet gewoon. Alleen is het zo dat ik niet snap waarom het zo hoort. Zo hoort het niet, maar bij ons wel blijkbaar. 

En nu ga ik even de mooiste som des levens maken:

Veranderen van levensstijl  + aan minimumcalculatie doen =  Gelukkig zijn

09:48 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.