18-02-10

De smacht naar zielentroost

Hm. Deze week staan een aantal avonden ongeboekt. Dé ideale kans om het eens wat rustiger aan te doen. Dat heb ik nodig ja: rust! Vooral in m'n hoofd. Een heel goed maatje van me wenste me op 1 januari..."veel rust in't koppeke". Die mens kent me blijkbaar door en door.
Ook al ben ik nu een aantal avonden thuis, m'n hoofd staat er niet echt stiller van. En tja, is een mens ooit tevreden: ik voel me hier alleen in het verre Hoegaarden. En toch heb ik niet veel zin om iemand te zien. Of toch wel? Pf ik voel de situatie niet goed aan. T'is allemaal eenbeetje raar.

Vandaag ging ik naar de tandarts. Diagnose van een pijnprikkel: Waarschijnlijk moeten we die ene tand trekken Yves. Kan je nu naar de kliniek gaan? Dan hebben we al meteen de nodige foto's... Ja en daar sta ik dan! Het lijkt wel of ik naar spoed moet. Zo is het niet: gewoon op Radiologie foto's laten nemen...en toch...angst! Ik zit een half uur later beangstigd in de wachtzaal van het hospitaal. Geen papa of mama om me heen om m'n bange gedachten te sussen. De tandarts zei nog dat een tand trekken eigenlijk geen pijn doet. Dat is uiteindelijk m'n grootste vrees: de pijn! Pijn achteraf; daar kan ik mee  leven; maar niet op het moment zelf...
Ach ja, als het moet moet het zeker?! Toch kijk ik er niet naar uit. En nu hoor ik al de comments komen van "jah wie nu wel?!" Tuurlijk; je hebt gelijk maar...het voelt gewoon zo anders als het jezelf overkomt, niet? Zet je es even in m'n plaats?

Anyway, wanneer of hoe die tand getrokken wordt is nog niet duidelijk. Je alleen voelen en toch niemand willen zien; mja daar waren we. Je denkt dan: ik kruip lekker gezellig in de zetel die ik in bruikleen heb, en ik zet een goeie film op...Tja! Op tv geven ze tegenwoordig geen deftige films meer, en ehm bij Telenet eentje kopen kost dan ook weer veel geld...tzijn nu al dieven. Pf dan maar piano spelen en geen inspiratie hebben. Dan maar de frustraties afschrijven op de blog.

Voor de eerste maal snak ik naar iemand om me heen. Iemand die me wil vastnemen, me kan knuffelen en zeggen dat alles wel goed komt. Geruststelling, borging; dat heb ik nodig. En als die lieve persoon dan ook nog eens kan blijven slapen, en je rug tegen rug kan inslapen...wauw...give it to me baby!

Wordt wakker Yves...zoiets bestaat niet! Ah nee? Kben zeker van wel! Nah! Stemmetje Kleine Kabouter kan de pot op!

Volgende week kom ik te weten of m'n kandidatuur voor promotie aanvaard werd. En zo ja; dan moet ik de knoop doorhakken die al een week door m'n hoofd zweeft: een job die ik tot nu toe doodgraag deed (en waar ik fier van was) laten vallen, of voor iets nieuws gaan waar ik geen kaas van gegeten heb? De nieuwe job verdient natuurlijk beter. Maar ga ik die graag doen? Ok in m'n huidige job komt sleur te zitten; de uitdaging is weg. Moet ik dan daarom veranderen? T'is heel simpel: als ik nu de stap niet zet zal ik altijd blijven waar ik ben; in het doodlopende straatje. Waag ik de sprong gaat een hele nieuwe carrière-weg voor me open...rrrr.

Hm er trot al twee weken 'n liedje door m'n hoofd. Kvind de akkoordenkeuze super. Ik twijfel om je de akoestische versie of de live versie te laten horen. En waarom niet beide? Nu valt me pas op hoe juist de Killers zingen. 10x beter dan Madonna; maar is dat moeilijk?? Het liedje gaat (denk ik) over utopische beelden die je stelt in je jeugdjaren.

En als ik nu es zondag naar de You ging? Nog nooit geweest. Kandidaten?

 

 

21:42 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.