03-01-10

Het verhaal van de lat en de mortel

Ik zou jullie allen een spetterend 2010 kunnen wensen, maar dat is zo "cliché", ook al wens ik iedereen veel geluk en 'n goede gezondheid. Bon, dan is dat ook weer gedaan lolz (ben nooit goed geweest in zulke wens-uitingen).

Hm, op immo-gebied zijn er veel vraagtekens tegenwoordig. Kheb ergens 'n bouwgrondje te koop gezien, niet té duur, niet té groot, maar de vraag of het financieel haalbaar is, spoort constant door m'n hoofd. Bouwbedrijven aflopen, aannemers contacteren, allemaal nieuw voor mij.
Het lijkt wel een grote spiraal: om te weten of ik het financieel aankan, moet ik een aantal richtprijzen hebben voor bv een ruwbouw, ramen, een dak etc. Maar blijkbaar nemen vele aannemers in ons land zo veel hooi op hun vork aan het nemen, om geen dag zonder werk te vallen, dat ze je in de kou laten staan. Ze beloven je een offerte op 7 dagen en al snel blijkt dat ze voor jou gewoon geen tijd hebben. Je zal een aantal maand moeten wachten, maar die bouwgrond...die blijft niet voor eeuwig te koop. Stel je voor; je koopt een bouwgrond en dan blijkt uit de offertes die je (misschien) krijgt van de aannemers dat je geen huis aankan...En dan de room in de soep: het is soldenperiode nu. Als ik meubeltjes wil kopen voor m'n huidige woning, moet ik snel weten of ik hier blijf of niet...hm...lastig allemaal.

En hoe zit het emo-vlak?
Wel op emo-vlak gaat het vanavond heel goed.
Het voelt wat onwennig aan, maar het feit dat m'n ex en ik nu gewoon "vrienden" zijn laat zich meer en meer voelen. Gevoelens ebben weg, en wat overblijft is een klassieke vriendschapsband die op zichzelf soms goed verscholen zit; je moet hem terug in het leven roepen om hem verder te laten bestaan. Wat ik daarmee bedoel? Wel er ontstaat een soort van stilte, die noch hij, noch jij voelen aankomen. En toch nestelt ze zich tussen jullie. De wegwerken, da's de boodschap. Maar no worries; dat komt allemaal goed.

Na een dagje met de broers bij de ouders doorgebracht te hebben, zit ik nu hier thuis al het lekkers van de dag te verteren. Onbewust werden er voornemens gemaakt voor het nieuwe jaar. En express legde ik de lat niet té hoog; dat is al 'n eerste resolutie. De tweede bestaat erin wat positiever naar de dingen te kijken, en de derde is van meer het stemmetje in m'n hoofd te volgen; dat stemmetje is wat iedereen zo antropologisch omschrijft als "je hart". Gisteren merkte ik voor het eerst dat dat stemmetje volgen zo z'n positieve kanten heeft; je weet dat je voor jezelf opkomt, en dat dat stemmtje vaak gelijk heeft. Het heeft ook niet al-tijd gelijk; dan komt het moeilijkste: wanneer mag je het stemmetje opzij duwen en je ding doen? Wel ehm...wanneer je dat zelf wil? Het maakt het leven er een stuk makkelijker op, simpeler, niet?

Het leven kan prachtig zijn; je moet het alleen maar zien!

22:01 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.