23-11-09

Een speciale beste vriend

Ook jij gaat je waarschijnlijk in deze situatie herkennen, toch als je al het geluk hebt gehad een vriendje gehad te hebben:

De relatie loopt op de klippen, maar je blijft "beste maatjes".

Wel, mijn vraag is nu: denk je dat je er goed aan doet beste maatjes te blijven?

Vanwaar de vraag, zal je denken...
Wel heel eenvoudig; uit eigen ondervinding.
Ik mis m'n ex, m'n vriendje, m'n lover, m'n lieve schat, m'n puppie.
Ok, ik heb een soort van kwaadheidsgevoel tegenover hem. Het is tijdelijk, dat besef ik, en vanwaar dat gevoel komt weet ik ook niet. Het hoort bij het verwerkingsproces zeker? Waarom zou ik trouwens kwaad zijn? Ksnap mezelf soms niet...

En toch...telkens ik hem zie vloeit de kwaadheid weer uit m'n lijf. Telkens hij me tegemoet komt, of me een knuffel geeft is hij weer die ene kerel waar ik nog steeds wat voor voel. Meer intense vriendschap dan wat anders hoor; een speciale beste vriend zou je het kunnen noemen; een intieme beste vriend.
Ik zou zelfs niet kwaad kunnen zijn op hem; kzou hem niet kunnen haten; kzou niet slecht over hem kunnen spreken. Echt niet...
Ik zie hem graag.
Ziet hij me nog graag? In vriendschappelijke zin?

Het is duidelijk dat hij afstand neemt. Het probleem is dan: als het es niet gaat met hem, dan kan ik niet meer ingrijpen. Ik mag niet binnen in z'n hart, hij houdt me buiten. En de vraag is dan waarom? Schrik dat een herval de kop zou opsteken? Ik ben ook geen jochie meer hé....27...dan mag je toch al wat verstand kweken, niet?
Heeft hij me dan niet meer nodig? Nooit meer? Zo zelden nog?
Ik heb hem nog nodig, vaak zelfs.
Hij is een speciale toevertrouwenspersoon. Bij wie ik helemaal mezelf kan zijn, zonder compromissen, zonder regels, zonder 'maar's.

Afstand, die neem ik ook. Maar té groot mag die ook niet worden.

En de vraag die me dan rest: hoe gaan wij binnen tien jaar met mekaar omschieten? Als "goh daar heb ik ooit mee verkeerd, was wel leuk", of eerder van "K, jah da's nog altijd m'n maatje, m'n maatje wiens plaats niet ingenomen kan worden".

En ehm...hoe gaat dat dan als één van de twee iemand anders tegenkomt?

Ik volg maar de raad van een vriend; waar en toch zo moeilijk om te aanvaarden:

"Geef de dingen wat tijd, en sommigen daarvan lossen zichzelf wel op".

Ik wacht, maar wil m'n speciale beste vriend niet zien vertrekken.

01:09 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik moet reageren Hallo,

Wat een mooi blog maak je hiervan, fijn om te lezen! Hoe wij mensen allemaal hetzelfde reageren in die bijzondere interactie tussen elkaar. En wat een goede raad van je/een vriend van je. Hoewel ik daarzelf ook moeite mee heb. Rationeel kun je het vaak zo bedenken maar tsja hè je gevoel dat zit soms zo in de weg.

Blijf schrijven, per toeval kwam ik op je blog maar vond het dermate fijn om te lezen dat ik van plan ben om nog eens terug te komen.
Het straalt vooral eerlijkheid uit en dat is fijn in deze tijd. Fijn en gelukkig 2010 wens ik je toe met al je vrienden.

Groet José

Gepost door: José | 28-12-09

De commentaren zijn gesloten.