25-07-09

Blauwe plekken

Gisteren beleefde ik een schitterend nachtje.
Khad zoiezo afgesproken om bij D en S te gaan eten, en daarna zouden we misschien nog doorrijden naar de Gentse feesten. Zo gezegd, zo gedaan. Na een lekkere wokmaaltijd van D en een verfrissend ijsje van S reden we richting Oost-Vlaanderen. We zijn er dan nog goeie vriend Kevin tegengekomen, maar ook K (het exliefje) en nog twee vrienden die ik via hem leerde kennen waren van de partij. Eén leuke boel, als je 't mij vraagt. Het deed me terugdenken aan de studentijd waar we samen optrokken en zot deden. De laatste maal dat ik naar de Gentse ging kwam ik rond 5u thuis en begon het al licht te worden. Wel deze nacht was het niet anders. Nu werd het gewoon...6 uur.

Ook al was de avond leuk, hij was geladen met emoties die ik niet meteen kon/kan plaatsen. Je ex zien dansen, vrij als een vogel, en weten dat er ieder moment iemand hem kan proberen te versieren: het doet raar.
Je andere ex, B, daar tegenkomen en met hem een leuke babbel hebben: al even raar en gevoelsmatig moeilijk te plaatsen.

Gisteren was het één en al fun; vandaag krijg ik zo wat het hele emotionele gebeuren recht in m'n gezicht terug. En ook al wil ik niet telkens diegene zijn die antwoord "bwa çava wel" als men mij vraagt hoe het met me gaat, vandaag is het niet anders. Ik zou ook es willen kunnen zeggen " hey ik voel me uitstekend, en jij?" En toch...Kwil gewoon m'n draai vinden, en de vrees vrienden te verliezen zolang ik dat niet kan maakt me bang. Hoe lang zit ik nu al in deze neurotische toestand? M'n ouders hebben me gewoon nooit geleerd van groot te worden. "Je moest het maar zélf leren, door te doen". Jah, als ze je nooit aanzetten om iets te doen komt dat er niet van, en leer je weinig bij, of op vrij late leeftijd. Ik dank al m'n vrienden trouwens om wat ze me tot nu toe allemaal bijgeleerd hebben.Zonder hen....amai thad wat gegeven!

Daarnet even m'n actuele gevoelens overlopen via msn met m'n ex K.  Een melancholisch nummer op de achtergrond en daar komen dan de tranen. Waarom in godsnaam kan ik die niet eens laten vloeien bij een vriend? Waarom moet ik me altijd stoer houden tov anderen? Een schouder om op te huilen; wel ik denk dat ik me een heel gelukkig persoon op vriendschapsgebied mag noemen, want ik zou op vele schouders mogen gaan uithuilen. En dan lukt me zoeits niet...Ik mag me nu rotslecht voelen en met iemand afspreken; tegen dat ik bij die persoon ben gaat "alles percies wat beter" en hoef ik niet meer te huilen: ballekes!
Frustratie alom!
Ik snap mezelf niet.

Naar het schijnt leer je dit alles, met vallen en opstaan. Maar ik leer percies niet, ik blijf hangen, m'n plaat blijft hangen en dat baart me zorgen.

Ik wou dat ik al vol blauwe plekken stond...vallen en opstaan.

19:07 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Moh ség! Wat is me dan nu? Al een geluk dat ge mij nog hebt hé: uw rots in de branding! Belt maar eens hé Lieverdje. :-)

Gepost door: dee | 25-07-09

Ja, jammer dat we allemaal die gevoelens niet zo eens als het uitkomt, kunnen uitschakelen hé ? Dat zou pas handig zijn.

Gepost door: Wildcard | 26-07-09

De commentaren zijn gesloten.