21-07-09

No guys for me

Eén week na onze terugreis begin ik stilaan licht te zien in wat onze relatie was.
Stilaan begin ik ermee te kunnen leven, met ups en downs.
Het is nog altijd enorm aanlokkelijk om me down te gaan voelen en te denken "ik zie hem graag, waarom geraakt het dan toch uit, en eigenlijk is het tóch beter zo etc..."
Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik ook met momenten gewoon...jawel relativeer! Soms zie ik het meer als "ok t'is niet gelukt maar we hebben er ieder wel 'n goeie, speciale vriend bij".

Zal ik dan ook het pad der relativering kunnen betreden? Blijkbaar bewandel ik het al...cool denk ik dan!

Wat wel opmerkelijk was; men zegt altijd dat je in de minder leuke momenten je vrienden leert kennen. Dat statement klopt ook. Twee dagen na onze terugkomst kreeg ik telefoon van D, je weet wel van "D en S". Hij vroeg hoe het met me ging, en we hebben er toch wel enige tijd over gepraat. Eigenlijk stond ik wel versteld, want kweet dat hij het niet makkelijk/snel of uitgebreid over gevoelens heeft en tja...nu stond hij er voor mij; knap. Nogmaals dikke mercie D; i appreciate!
Enkele dagen later belde S me ook hieromtrent; nogmaals nen dikke mercie D en S; fantastisch koppel die twee!
Ook K belde me op om te zien hoe het ermee was, nog toen we in Rome waren; het kon hem niet schelen wat het hem zou kosten, hij deed het gewoon. (eigenlijk betaalde ik grotendeels de communicatie maar kom loolz!)
Verder toch nog even vermelden dat ook vele andere vrienden me steunden; en dat doet enorm veel deugd; bedankt jongens!

Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar kmoet even geen jongen in m'n leven hebben. Kheb zin om de komende, laat ons zeggen 4, maand op m'n gemak te zijn; m'n plooi wat te vinden in de Pink House, en wat aan mezelf te kunnen werken. Terug wat piano spelen, nadenken of ik nu al dan niet die hopelijk naderende promotie zal aannemen etc...
Kortom: even m'n weg zoeken, en no guys. Ok nu moet ik wel bekennen dat ik soms es stiekem op gaydar ga kijken; maar zonder "actief te zijn".

En nu...ga ik op m'n gemakje ontbijten en piano spelen!

 

10:08 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

veel speelgenoot ook zonder de piano!

joz.

Gepost door: joz. | 21-07-09

Respect dat je jezelf wil bedwingen voor 4 maanden :-D. Wou dat ik dat ook soms kon...

Gepost door: Lukas | 22-07-09

Ik ken het gevoel... geen jongens meer en willen spelen op de piano :-)

Wat even zonder jongens betreft, kan ik volledig begrijpen. Soms is het beter om even alleen te zijn en inderdaad te relativeren. Leef je intussen uit op de piano zou ik zeggen! Ik heb het vanmorgen ook gedaan, alleen niet op een piano, wel op het harmonium ;-) en 't deed deugd!

Greetz

Gepost door: Filip | 24-07-09

De commentaren zijn gesloten.