12-07-09

Wanneer de zee leegvloeit


Twijfels zijn voor niks goed.
Dat is toch wat men algemeen verkondigd.
Meestal lossen twijfels zich vanzelf op. Ze worden ontkracht. En dat kan op verschillende manieren.
Een vriend kan je twijfels ontkrachten.
Je kan even stilstaan bij je twijfels, de confrontatie aangaan en beseffen dat ze eigenlijk geen gewicht in de schaal hebben.
Maar wat doe je als je twijfels blijven groeien? Wat als ze altijd aanwezig blijven; wanneer je erover praat, wanneer je erover piekert, wanneer je het erover hebt met je lief?
Wat als je lief dezélfde twijfels als jou heeft?
Zijn die twijfels dan misschien niet zomaar onterecht? Misschien zijn op dat moment die twijfels gewoon indicatoren. Ze duiden je op iets dat je niet wil inzien; je ontwijkt het.
Als je héél diep in jezelf kijkt, weet je dat die twijfels in feite enorme lichtspots zijn die je bepaalde incompatibiliteiten aantonen.

Twijfelen is soms goed!
Niet altijd meteen toeslaan; even nadenken, even nakijken, even de kat uit de boom kijken.
Maar zelfs een weegschaal mag niet té veel twijfelen want dan gaat ze in overdrive.
Ze geraakt in resonantie, en knalt uit mekaar.

Ik zie triestheid in z’n ogen.
Ik hoor triestheid in z’n zwijgen.
Ik voel triestheid in z’n kusjes.
Ik proef triestheid in het bodempje koffie van z’n tas.

Het is tijd.
Op het tweede verdiep van onze kamer te München streel en kus ik hem.
Een heel benauwend gevoel trekt door me heen.
Fluisterend wordt de vraag gesteld wat er scheelt.
Stilte beantwoordt de vraag.

Ik trek het eruit.
Twijfels, té veel twijfels. Niet alleen bij hem; bij mij ook.
Alleen kan hij ze beter verwoorden.
Leeftijdsverschil en klankbord staan in tegenstelling tot naïviteit, goede gesprekken, eerlijkheid en schattig zijn.

Ik hou me sterk; wil hem geen schuldgevoel geven.
Want ook deze persoon denkt er zo over.
Raar maar waar; af en toe lachen we over hoe jaloers we zouden zijn zou de andere ’n nieuw lief hebben.
Hoe gaan we dat aan de familie zeggen, en wanneer?
En wat doen we met de rest van onze vakantie, want overmorgen vliegen we door naar Rome?

Niemand heeft aan deze zaak schuld.
We  probeerden het maar het mocht gewoon niet wezen.
Het kón gewoon niet wezen.
We beslissen als goeie vrienden door het leven te gaan.
Het besef dat we sommige geplande activiteiten niet meer samen gaan doormaken is raar.
Een verjaardagsfeest, een familiebezoek; noem maar op.

Het leuke is dat we samen, met een lach op ons gezicht, zullen kunnen terugblikken op wat we hadden.
Iets héél speciaals.
Hij zal me nog even “schat” noemen.
Ik zal hem nog even vastpakken.
Dat staat vast.
Langzaam maar zeker zal dit alles wegebben.
Tot eb weer vloed wordt.
Maar dan wel in een andere zee.

eb en vloed

15:50 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.