12-07-09

Vriendje=leuk?

Het leukst aan het hebben van een vriendje is noch het samen weggaan, noch die onweerstaanbare blikwisselingen, noch de seks. Dit alles zijn maar leuke bijkomstigheden; dingen die je er “natuurlijk wel bij acht” maar er eigenlijk niet om doen. Nee, hét leukst aan het hebben van een vriendje is dat je je sterk voelt. Omdat je met z’n tweeën bent. Er is niet alleen een “hij” of een “ik”, er is ook nog eens een “ons”, een “ons” die ongeveer kwadratisch zo stérk is dan “hij” en “jij” apart. Dát maakt net een vriendje leuk! Natuurlijk zijn er de romantische avondjes, de gesprekken zonder eind, het vertrouwen en die onbeschrijflijke kracht die Liefde wordt genaamd.

Intermezzo: Wat denk je nu beste lezer? Denk je dat ik véél te open ben over m’n private leven? Denk je dat het hier allemaal niet hoort? Denk je dat dit alles neerpennen o-zo-onverstandig is?
Of vind je het leuk, interessant, heb je hier wat aan of leer je wat uit mijn belevenissen?
Ik hoop alvast dat je van de tweede orde bent. Want dit alles is wat ik ben. Dit is wat me mens maakt. Het is wat ik voel, en het is hoogst waarschijnlijk wat jij ook al eens in je leven gevoeld hebt...of nóg zal voelen.
Ik hoop dat je wat uit mijn verhalen leert.
Dat je ervan geniet.
Misschien vind je ze gewoon leuk om te lezen.
Misschien boeien ze jou enorm, of totaal niet.
In ieder geval; ik vind het leuk dat je hier bent!

(Einde intermezzo)

De laatste dagen moest ik eerlijk gezegd even terug op zoek gaan naar “Yves”, want er was enkel nog een “K” en een “Yves en K” als je ’t mij vraagt. Ik was mezelf wat kwijt in de relatie die we hadden. Té weinig m’n standpunt verkondigd, té weinig geduid op wat ik écht wel, of écht niet wou. Je leert uit je “fouten”; ik gebruik hier liever het woord “schoonheidsfouten”.

Toch, zo voel ik me nu in alle geval, heb ik de indruk dat ik wel kan leven met de gedachte van “och ja, we zijn misschien niet voor elkaar gemaakt maar we hebben er wel een leuke vriend aan overgehouden, die dan nog eens een speciale plek in ons hart heeft.” Met die idee leef ik nu reeds twee dagen. Tja, het zal met vallen en opstaan gaan; dat weet ik heus ook wel. Vaak zullen er nog traantjes rollen wanneer ik Lullaby op de achtergrond hoor, of naar onze foto’s kijk, of over hem droom, of denk...” was K’tje hier nu maar”.

Gisteren hadden we een gesprek over seks. Mochten we nog seks met mekaar hebben? Tuurlijk kon dat, waarom niet? We zijn twee gezonde jongens, die mekaar graag zien, en mekaars lijf best wel ok vinden. Ach ja je weet wel; we slapen hier in Rome in hetzelfde bed, kruipen soms onbewust tegen mekaar aan en tja...de rest moet ik je niet uitleggen; dat je nou gentenaar, leuvenaar, meisenaar, affligemmenaar of van eendert welke uithoek van België bent.
En toch kwam K met de goeie bedenking, dat als deze week dan toch een soort van “afscheidsweek” was, zoals ik het hem zélf in een brief schreef, we er dan wel goed aan deden om nog samen te vrijen? Was dit dan nog wel afscheid nemen? Het immense gat waar we komende zondag in gaan vallen, wanneer we beide alleen thuis zullen zijn zal des te groter worden als we geen afstand schetsen, in onze uitbloeiende relatie; in onze afscheidsweek.

Ik had al eerder zulke bedenkingen. De avond zelve van ons emotioneel gesprek waarin bleek dat we er beter mee ophielden, hoorde ik hem nog “schat” zeggen. Ik dacht dat hij misschien een leuke Münchenaar tegen het lijf was gelopen, maar neen; hij gebruikte het koosnaampje nog voor mij. Voor mij. Later op de avond vroeg ik hem of dat wel gezond was. Volgens hem zou dat wel na een tijdje verdwijnen.

Eén ding is zeker; sinds ons seksgesprek...
...kruipen we ’s nachts niet meer bij mekaar
...kussen we mekaar niet meer


...en hoor ik geen “schat” meer.


men

16:10 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.