12-07-09

Stoem hé

Stoem hé!
N’ vriend van ons gebruikt soms al es deze uitdrukking.
Ze is tot een statement gegroeid.
Het is idd “stoem”, en met de goeie uitspraak geeft dat “chtoem”.

Het is “stoem” dat ik je eigenlijk niks kan kwalijk nemen.
Ik kan niet kwaad op je zijn, want je hebt het helemaal eerlijk gespeeld.
Eerlijkheid was altijd dé voorwaarde in onze relatie.

M’n gevoelens tegenover je persoon zijn dubbel.
Ik wou dat ik kwaad op je kon zijn.
Gaf je me maar die kans.
Maar dat doe je niet.
Alsof jij hierbij schuld treft; definitely not.

Soms, wanneer we alleen onder ons tweetjes op pad zijn door de straten van Rome
Voel ik me alleen
Omdat ik je niet wéér durf te spreken over m’n gevoelens.
Ik ben bang dat ik je vakantie naar de knoppen zou helpen.

Vandaag begon je er zélf over.
Je zei dat we misschien beter één dezer dagen aparte activiteiten zochten, zo voor één dagje
Kwestie dat beide konden nadenken over het verleden, het heden en de toekomst
Ik vind het goed, maar tegelijk zou ik zo graag weten waarover je dan net nagedacht hebt, en wat je besluiten zijn

Vanochtend ontwaakte ik met een heel assertief gevoel
Ik zou me minder laten doen, minder op m’n tenen laten trappen, minder met me laten sollen
Daar streef ik naar.

Deze vakantie zie ik eigenlijk als een soort van “zacht en traag afscheid”.
We zien mekaar nog, trekken met mekaar op, maar delen minder.
Jij bent jij
Ik ben ik
“Wij” bestaat niet meer, tenzij in vriendschappelijke termen

Ik kijk nog wel es met een smile naar het fototoestel
Dat je zo lief in de hand houdt
Ik kijk nog wel es met een smile naar jouw zachte ogen
Die je zo lief voor me opstelt

M’n onsproken woorden ontvang je niet meer
M’n ongesproken gevoelens vergaan in het niets
M’n aanrakingen ontvang je niet meer
M’n lichaam vergaat in het niets

Soms wil ik dicht tegen je aan kruipen
Wanneer ik verdwaal in de prachtige lach die je je vrienden schenkt.
Soms wil ik van je weglopen en me opsluiten
Wanneer ik verdwaal in de prachtige lach die je je vrienden schenkt.

Aantrekken en afstoten
Snakken en niet willen
Met je willen vrijen
Of niet willen dat je me aanraakt

Het is allemaal zo tegengesteld
Het is allemaal zo complex
En terwijl ik het me allemaal niet wil aantrekken
Blijft het maar weer door m’n hoofd zweven





16:00 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.