11-06-09

King Florian

Battery Low...da's wat m'n gsm de laatste weken steeds weergeeft. Het dringde eerst niet tot me door, maar op een dag hoorde ik alweer de toon die aangeeft dat de gsm ging uitvallen door te lage batterijspanning en plots voelde ik een nieuwe zielsgenoot in m'n leven: m'n gsm. Neen ik ben geen puber die eet, drinkt, doucht, lacht, danst, vogelt, slaapt met z'n gsm. Ik voel gewoon dat ook mijn batterij es terug zou moeten opgeladen worden.

Eigenlijk hoopte ik dat m'n lief daarvoor zou kunnen zorgen; me kunnen boosten. Ach, ik mag zeker niet klagen want hij is in m'n leven gekomen op het moeilijkste moment van m'n kwarteeuwig bestaan. En toch...rrr, zoek het niet op een ander Yves: alleen jij kan jouw problemen oplossen, en alleen jij mág je eigen problemen oplossen. T'is gewoon klote dat ik niet weet hoe ik eraan moet beginnen. Kheb graag dat men mij alles es voordoet. En dan wil ik het zelf wel na-apen. Toon me hoe ik moet strijken en ik zal het wel kunnen, toon me hoe ik moet naaien en ik zal het wel kunnen. Maar hoe ga jij mij tonen hoe ik de draad weer kan oppikken? Sorry, beter: hoe ik de draad kan verbeteren? Kwaliteit verhogen. Hm; kost dat geld?

Er is me weeral iets opmerkelijks overkomen vanavond. Ik keek naar Fashion Victims, film waarin een homoverhaal voorkomt. Ken je het gevoel dat een acteur je in het begin van een film koud laat, maar met dat het verhaal vordert je hem leuk, zelfs cute gaat vinden? Jup, dat had ook ik vanavond. Florian Bartholomäi (rechts op de foto helemaal onderaan dit bericht); hm...ietsje jonger als mezelf, én duits dus van goeie kwaliteit lolz... Ach the gay world: leuk zolang je jong of aantrekkelijk bent. Maar wat wanneer het uiterlijke vergaat? Wat schiet er dan nog over?


Florian liet me niet écht koud. Hij speelt de rol van een nog niet geoute homo dat kennis maakt met 'n jongen, jongen die achter Florian aan zit. Ik had toen even het gevoel van "damn, kzou ook nog wel es willen daten, of iemand ontmoeten, gewoon voor het gevoel, de kriebels, het onverwachte, het spannende. Pas op, kzie m'n lief graag, daar ni van. Maar vanwaar komt dat ene gevoel dan? Is het normaal? Eigenlijk vermoed ik van wel. Het is wel erg frustrerend.

Waarom lijken de frietjes van m'n buurman altijd lekkerder dan de mijne?
Waarom lijken mijn schoenen beter aan die andere kerel in de straat te passen?
Waarom lijkt die ene jongen die je niet kunt krijgen altijd leuker dan je lief?
Is het net omdat dat ene dingetje onbereikbaar is?
Ligt het in de aard van de mens?
Ligt het in de aard van de homo?
Ligt het in de aard van de man?
Gaat het ooit over?
Of krijg je er nooit genoeg van?
Krijg je er puistjes van?

Pfieuw, al die vragen omtrent gevoelens die door je heen gaan op het moment dat je iemand leert kennen...met enige schaamte moet ik nu terug denken aan die ene avond toen ik met beste kameraad D in de auto zat en we op weg waren naar één of andere brusselse activiteit. Hij vertelde over het meisje dat hij alsmaar meer en meer zag zitten, en waarmee hij al een aantal keer had afgesproken. Vroeg ik toch niet als een onnozelaar: " Je hebt toch nog niet van de verboden vrucht geproefd hé D?" met enige humor in de stem. Blijkbaar is dat vleugje humor nooit naar buiten gekomen, want nu lacht hij er nog mee alsof ik het echt meende lolz...tgeeft altijd hilarische lachbuien, waar ik zo rood als een tomaat wordt. Ook D zat toen met vlindertjes, en emo-vragen...

Ik concludeer dat ik normaal ben. *lacht* Zeggen dat dat meisje,S, nu één van m'n beste vriendinnen is, en D en S ondertussen samen een huis gekocht hebben...Life's changing.

Stilte.

Ik hoor het donderden. Niet in Keulen nee. Hm, Keulen; duits.
Nene, het donerdert en bliksemt boven the Pink House.
Ik ga slapen denk ik.
Kwestie van de overdrive van m'n harde schijf te vermijden.
Misschien moet ze gewoon es crashen?

In alle geval; vannacht ga ik lekker dromen van King Florian

 

Florian Bartholomäi.jpg

 

 

21:27 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.