19-02-09

A plus tard Danielle

Raar.

Raar is het, hoe je soms zegt "tot volgende keer", terwijl je twijfelt of die nog wel komt.
Raar is het, dat je bij die twijfel wel beséft dat er hoogst waarschijnlijk geen vervolg komt, en toch zeg je gewoon..."tot volgende keer". Je kijkt de persoon nog es goed aan, laat hem/haar nog es een beeld van hem/haar in je geheugen griffen, en daar ga je dan. Onbewust helemaal wetend dat dit een afscheid is. Maar durf je je gevoel te tonen? Nee dat durf je niet. Want hoe zeggen dat jij weet, dat haar/zijn eind in zicht is, zonder terugkeer?
Ironie van de zaak? Je denkt al twee weken een kaartje te schrijven, maar twijfelt aan de voorkant ervan. Wat moet erop staan? "Veel beterschap?", "Veel sterkte?" Je weet het niet, je twijfelt. Dan bel je je peter es op, om te zien of hij je morgen een handje komt toesteken. En dan zegt die tussen koek en ei, bijna gewoonweg " En Danielle is vanochtend overleden".

Schok.

Stilte.

Daar is het. Je bent té laat Yves. Nog maar eens blijkt dat je té lang met iets hebt gewacht, je hebt té lang getwijfeld, gepiekerd, nagedacht hoe je het zou aanpakken. Het bewijs is er weer; durf meer te ondernemen, zonder daar uren over na te denken. Je bent gek.
Nu is Danielle er niet meer. Of toch niet in fysische vorm. Het is raar. Sommige mensen zie je niet vaak, en tóch heb je er een soort van band mee. Band die heel snel opbouwt, zonder dat je weet waarom, of hoe.

Bij de begrafenis kan ik ook altijd niet aanwezig zijn. Ik werk, en verlof krijg ik er niet voor. Nemen kan ik ook niet; uitgesloten.
Comment puis-je te remercier pour ce que tu m'as appris? Comment puis-je te remercier pour les bons moments passés ensemble?
Zoals een roos, blinkend in het daglicht,spelend met de zonnestralen; zo leerde ik haar kennen. Maar toen begon ze haar blaadjes te verliezen.

Misschien is het beter zo. Ze had al genoeg afgezien. Kanker, alweer een geval.
Het is hoog tijd dat onze wetenschappers iets vinden tegen deze ziekte. Vieze ziekte.

Nog nooit had ik het op m'n blog over iemand verliezen, toch niet iemand dat 'zo dicht' in m'n leven stond. Pijn doet het, ook al is de pijn nog verdoezeld in een roem van verbouwerering - als dat al een woord is.
Ik ga niet aan Danielle denken wanneer ik op café zit, denk ik. Ik ga wel aan haar denken wanneer ik van café naar de auto loop, alleen op straat, alleen dwalend door de nacht, af en toe verlicht door een leuvense straatlantaarn.

Ik weet niet hoe ik er verder nog kan over spreken. M'n hoofd lijkt plots even leeg; er waait een storm door.

Et parce que tu adores Johnny, une belle chanson, rien que pour toi.

A plus tard, Danielle!

 

23:39 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.