08-02-09

Volwassen

Piekermoment; ideaal moment om m'n blog bij de hand te nemen.

Hoe gaat het eigenlijk met de lezers van dit blogje? Stellen jullie het goed? We zijn al even samen om pad hé?!

Ooit zei ik: na m'n verhuis naar m'n nieuwe stekje zal alles beter gaan; rustiger aan gaan; het leven zal er mooier uit zien.
Dat is ook zo,..., maar ik had het geluk nog feller verwacht.
Buiten het feit dat het heel goed gaat in m'n relatie met Kris, had ik verwacht dat nu, in het nieuwe huisje alles rustiger zou verlopen. Ik zou terug tijd hebben om op m'n gemak een uitstapje te plannen. Ik zou terug door een plotse ingeving naar Antwerpen kunnen rijden om even aan de kaaien te gaan uitwaaien. Ik bedenk me net dat m'n vriend Schelde me misschien al niet meer kent. Ik haat het om zo van een agenda afhankelijk te zijn. Daar waar ik vroeger vrienden "kwalijk" nam dat we altijd pas na 2 maand konden afspreken om samen een stapke in de wereld te zetten, ben ik het nu die van minstens 2 maand delay spreekt. Ha-te-lijk! Vroeger had "iedereen" het druk, behalve ik. Nu zit ik mee met de massa in de "tijdsnood des levens" en laat ik me meetrekken door agenda- en deadlinezorgen.
Waarom toch? Is dit dan het leven dat ieder volwassene onder ons moet ondergaan? Of is het omdat ik meer dan verleden jaar uit m'n kot gekomen ben, en zo door de menigte om me heen wordt meegetrokken?
Meegetrokken in een systeem dat optimaal z'n tijd wil gebruiken, en deze daarom best overboekt?

Terwijl ik dit allemaal typ besef ik maar al te goed dat deze situatie niet gezond is. Ik wil uit dit bootje stappen. Het ligt vast; ik ga asap ik kan nog es naar zee. Want Zee zal me ook al niet meer kennen...het is al meer dan anderhalf jaar geleden dat ik hem nog zag. Zal hij me niet teisteren met metershoge golven of miljoenen kwallen op het strand? Who's gonna tell?

Ik moet meer voor mezelf doen, en minder voor anderen. Tegelijk heb ik de indruk dat ik al véél te véél voor mezelf doe..."ahja" ga je zeggen, het één gaat niet zonder het ander..Oorzaak en gevolg. Meestal volgt dan actie & reactie, maar die reactie blijft uit. Waarom?

Eén grote warboel van verschillende onderwerpen; i know. But that's what makes me to be me. Van hak op tak, van eik naar beuk. Van Vlaams-Brabant naar Brussel. Maybe. Ooit. Maybe ooit.

Ach, een zondagochtend in midden brussel, vanop het vierde staren op de g(r)ootstad, het kan wat doen met een mens.
Ik weet niet waarom, maar plots moet ik denken aan m'n hele coming-out affaire. Als je het zo achteraf bekijkt; khad het beter vanaf de eerste dag gezegd; de eerste dag dat ik écht doorhad dat ik voor jongens viel. Kheb mezelf het leven moeilijk gemaakt, en dat doe ik elke keer opnieuw. Waarom toch?! Op dat punt haat ik mezelf, haten, verwenselijken,rrrr... Het is percies of ik een SM-lover ben...ik hou ervan mezelf -psychisch dan- te pijnigen.

Langst de andere kant...binnen enige tijd zit ik één jaar bij Driekant. Wat ben ik blij dat ik die stap gezet heb. Dan doe ik weer iets dat goed voor me is; iets dat me deugd zal doen, dat weet ik op voorhand. Nu, één jaar later, mag ik de nieuwsbrief maken, mag ik ondertitels op films plakken voor het negende holebifilmfestival EN ben ik bezig met een blog voor Holebileuven.
Een hele boterham. Tegelijk wil ik dan ook nog m'n toneelstuk schrijven.

Zit ik nu in de tijdssleur van de mensheid, of wil ik gewoon zo veel mogelijk beleven?
In beide gevallen, zit ik in het volwasseneleven...

brussel-beurs-bourse

11:13 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het ouderlijk nest verlaten om in je eigen stekje te gaan wonen geeft je meer vrijheid, maar tegelijk ook minder tijd om met je vrienden, en jezelf bezig te zijn. Tenminste als je voor alle huishoudelijke taken zelf moet instaan.

Gepost door: Ludwig | 08-02-09

De commentaren zijn gesloten.