14-12-08

Macho Filo

Hoi iedereen!

Tussen alle Pink House-stress door zoek ik toch even tijd om m'n trouwe bloglezers weer wat voer mee te geven lolz.
Deze week is er eigenlijk wel een belangrijke stap gezet.
Ik had m'n macho-broer beloofd dat ik woensdag laatstleden wel op z'n kinderen wou letten, aangezien z'n echtgenote zwanger is en ze naar het ziekenhuis moesten voor hun eerste les in een cursus die zowat alles omtrent zwangerschap omvat...en dan bedoel ik écht ALLES, gaande van " hoe moeten we het nieuwe kindje in het gezin opvangen" tot " hoe moet ik ademen tijdens de bevalling"...Vroeger bestond al dien truut niet, maar kom, het kan er alleen maar op vooruit gaan nietwaar?

Zo gezegd, zo gedaan. Ik stond op tijd en uur ter plekke. We aten eerst samen. Ik had me voor vanavond iets voorgenomen; ik ging me outen,nu, hier, vandaag.
Alleen was de vraag: vóór m'n broer naar het ziekenhuis ging, of erna?
Eerst opteerde ik voor nadien, omdat ze dan wat meer op hun gemak zouden zijn, en de kids zouden in bed liggen.
Ik weet niet waarom, maar tijdens het eten begon ik het warm te krijgen en wou het zo snel mogelijk gezegd hebben. Ook al liep m'n broer lastig ivm z'n kinderen die zotjes deden omdat nonkel Yves er was; dat was mijn probleem niet, hij zou het geweten hebben:).

Ik zat alleen met m'n schoonzus te eten, en zei haar dat ik wat te vertellen had, maar niet goed wist wanneer. Even later had de broer z'n jas aan en vroeg haar wanneer ze zouden vertrekken. Tussen haar tanden door zei ze " Ga je het nu zeggen of nadien?" Dat was voor mij het startschot.
"Broer, zet u es efkes, ik heb iets te vertellen!" zei ik.
Hij ging razendsnel op een stoel zitten, met Schoonzus op z'n schoot.

Ik: " Ik heb een lief".
Zij: " Ah, da's goed nieuws".
Ik: " Mjah, maar t'is een HIJ"
Zij: "We hadden het wel gedacht!"

Lappes, daar stond ik dan met m'n mond vol tanden! Ik die dacht dat m'n machobroer, zo macho als hij is me zou buitensmijten, zou vernederen, me zou uitlachen...neen, niets daarvan! Hij zei me dat hij al iets had voelen aankomen, mede door de subtiele hints van m'n moeder.

Hij:"Maar twas tijd dat we het wisten, want anders had ik u mee naar de hoeren genomen om te zien wat er van aan was":p

We lachen alle drie.
M'n schoonzus vraagt me meermaals of ik toch niet bi ben, zoals ze had gedacht. Hij daarentegen zegt dat hij er geen probleem mee heeft, dat hij heel filosofisch geworden is de laatste jaren, maar dat ik wel moet opletten voor ziektes. Hij ziet het ook niet zitten dat holebi's kinderen krijgen. Ik wil riposteren, maar zwijg wijselijk; ik ben al blij dat hij het tot hier aanvaardt. De rest zien we later wel.

Hij: " Ons ma steekt wel de schuld van uw holebi zijn op mijn rug, weet je dat?" Ik kijk verbouwereerd, en vraag om meer uitleg. Blijkbaar heeft m'n ma tegen hem gezegd dat het " door hem en al z'n vrouwenmiseries is dat ik naar de jongens ben overgestapt". Ik verschiet, en lach me tegelijk een bult.

Even is het stil.

Hij: " Je bent wel een coole kerel, een échte vent. Daar ben ik blij om, anders zou ik het daar moeilijk mee hebben. Jij zal dus wel het mannetje zijn", zegt hij met een lach op z'n gezicht.

Ik lach maar mee; machopraat natuurlijk!
Ze vertrekken naar het ziekenhuis.
Ik wuif ze uit met m'n neefje en nichtje aan het raam, en denk dan:

"Die hetero's toch...zullen ze ooit het plaatje snappen?"

20:09 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Blij te lezen dat het een happy end is geworden voor jou, want je gevoelens of hoe je bent zeggen aan een ander is nooit makkelijk.

Gepost door: Wildcard | 14-12-08

proficiat Mooi en een tikkeltje ontroerend geschreven. Ik blijf je "histoires" volgen!

Gepost door: Kristof | 15-12-08

De commentaren zijn gesloten.