26-11-08

Zwevende zondag

Hmm, hoe lang is het geleden dat ik nog wat postte op de blog...bijna één weekje geleden!
Wat is er ondertussen allemaal gebeurd?

Wel ondertussen zit ik met een enorme "snotvalling", zoals ze dat in de volksmond zeggen...niezen, hoesten, hoofdpijn, misselijk,...afin één fraaie boel.
Raar genoeg had ik van al deze symptomen geen last zondag laatstleden, tussen 12 en 23u.

En nu zal je vragen: "Wat is er in die tijdspanne gebeurd?"

Weeeel tijdens die 11 uur was ik in het gezelschap van...m'n vriendje lolz, ik geloof zélf nog steeds niet dat ik "een lief" heb!
We hadden namelijk afgesproken om samen te brunchen aan de Beurs in Brussel, in de Pain Quotidien. Hij was voor mij aanwezig, en zou achteraan links in het hoekje zitten. Ik kom binnengewandeld in een volle keet en kijk hem recht in de ogen aan. Hij lacht wat nerveus, nét als verleden vrijdag op de fuif.
Ik ga op hem af en denk "hoe gaan we mekaar nu groeten?"
Hij kust me.
Ik denk eerst "neeee, ni en plein public", maar trek me er 3 seconden later niks van aan en ga zitten; m'n eerste openbare kus is ook 'n feit:).
We babbelen over koetjes en kalfjes, over z'n studies, z'n legerdienst. Ik leer hem kennen, beetje bij beetje.
Het is 14u en we beslissen de zaak te verlaten, en ehm yezz...ik mocht mee naar z'n appartement 200m verder in't straat.

Nerveus was ik wel, zeker op het moment dat we samen in de lift stapten. Hij maakte nog een grapje over het weliswaar zeer speciale bedieningspaneel van de lift: net een gsm-klavier, met verdiepnummers 1-9 terwijl er maar 4 verdiepen zijn:p.
We komen bij hem binnen. Mijn eerste indruk? WAUW!
Zoiets had ik me niet ingebeeld; een knappe duplex, heel goed en met smaak ingericht. Koning Lido neemt me bij de hand en geeft me een rondleiding.
We gaan naast mekaar zitten in het salon en gaan een goeie babbel aan. We vertellen over hoe we denken over de ander, wat we verwachten, wat niet. Hij gaat even naar het toilet, en ik profiteer van de gelegenheid om de woordjes die met magneetjes op z'n frigo plakken in een bepaalde volgorde te steken, nét naast het handvat, zodat hij het zeker zou zien als hij iets uit de koelkast zou nemen.

Vijf uur later liggen we nog steeds in de sofa, en merken dat ondertussen heel Brussel ondergesneeuwd is, en het reeds donker is. Nu liggen we wel heel knus bij mekaar; niemand dat ons van onze wolk kan halen. De hele tijd stond op de achtergrond zijn muziek op, mijn Koning Lido...zijn muziek; nog nooit klonk muziek zo goed!
Deze nacht vertrekt hij op reis, en toch wil hij dat ik nog blijf; we gaan zelfs nog iets eten.

Z'n resto-keuze is perfect, zoals al de rest dat ik van hem denk. Hij had me gezegd dat er wel wat holebivolk over de vloer kwam, en dat was ook zo. Ik dacht dat aangename brusselse bistrotjes enkel in films bestonden, maar nu zat ik in zo eentje. Rondom mij koppeltjes, vrienden die samen een pint komen pakken; écht leuk.

Ik besef net dat we mekaar als twee verliefde mensen zitten te doordringen met onze zotte blik, zonder dat er een einde in zicht is.

We lopen terug tot bij hem thuis.
Hij moet nog even iets op de computer doen, en intuitief laat hij genoeg plaats tussen de rugleuning en hemzelf opdat ik mee op dezelfde stoel kon. Zo'n uitnodiging laat ik niet links liggen en al snel neem ik hem stevig in m'n armen.
Ik moet gaan, neem de dvd mee die we zouden bezien ( geen tijd gehad, gesprek was té leuk lolz) en ik kus hem.
"Tot over 'n week" zegt hij...

Onderweg naar huis bel ik hem, en vraag hem es in de koelkast te kijken.
"Ik kijk erin, maar zie niks" zegt hij.
"ok en nu sluit je de koelkast?!" vraag ik
"....stilte....Ohhhh keilief!!!!"

Over 'n verassing gesproken...

En terwijl ik denk aan hem, mijn Koning die zo ver op reis is, speelt deze song:

 

19:43 Gepost door Yves in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Proficiat ^^

Gepost door: Wildcard | 01-12-08

De commentaren zijn gesloten.