Aantrekkingskracht, we kennen het allemaal.

Vaak worden we telkemaal weer aangetrokken tot hetzelfde type man/vrouw.
Heb je je al afgevraagd van waar dat komt?

Laat het ons even op mezelf projecteren:

Ik ben altijd onbewust op zoek geweest naar een kerel jonger als ik, die ergens in zich wel een lief kantje heeft (daar ben ik van overtuigd), en tóch straalt ie op één of andere manier iets mini-arrogants uit, iets moeilijks, iets onbereikbaars.
Over dat arrogante: jup, ergens, diep in ieder van hen zit/zat een hatelijk kantje, iets dat ik eigenlijk niet graag heb en me toch wild maakt. Het is een "koud"en onaangenaam kantje, niet leuk en tóch...loop ik erachter aan.
Mjah, ik laat door m'n hoofd de foto's flitsen van alle kerels die ik al leuk gevonden heb; ze beantwoorden allen aan bovenstaande omschrijving, buiten m'n laatste liefje dan; die was ouder als ik.

Nu is de volgende vraag: waarom zoeken we steeds datzelfde patroon op? Heeft het iets met feromonen te maken? Daar geloof ik niet echt in.

De persoon die in de stoel tegenover mij zit heeft een redenering zoals je die in menig psychologieboek vindt. Ze gaat als volgt:

Vaak ga je op zoek naar iets dat je vroeger ook al had, en je wil het dit keer anders laten verlopen. Zo gaan meisjes die een alcoholverslaafde vader hadden vaak op zoek naar een drinker. Toppunt van al is dan nog eens dat het meisje in kwestie niet altijd op voorhand, bewust doorhad dat ze voor die ene kerel viel omdat ie aan de drank zat. Je ziet die kerel daarom nog niet drinken; hij straalt het gedrag van een drinker op één of andere manier uit. Door bepaalde bewegingen, bepaalde uitspraken; een bepaalde uitstraling. Ook al ontmoet je hem enkel wanneer ie nuchter is.

OK m'n ouders zijn altijd vrij "koud" met me geweest. Nooit ging bv de papa met z'n jongste zoontje es "balleke-trap" spelen, of naar het park, of het pretpark of...
Zou ik daarom naar een "kil en onbereikbaar" kantje op zoek gaan? Bewijzen dat ik nu met iemand kan samenleven met een kil en onbereikbaar kantje, en er toch iets leuk kan van maken?

Zo kan het geschieden dat je eigenlijk constant op types valt die totaal nooit op jou zullen vallen. En daarom lopen je relaties altijd spaak.
Interessante logica Dokter Freud denk ik dan, maar ehm...kan het dan niet gebeuren dat je dan je zoekpatroon moet wijzigen, en dus naar een kerel op zoek moet die je eigenlijk niet ziet zitten, je niet aantrekt? Hij zou dan wel aan je theoretische matchingspatroon voldoen.
Jah, zegt dokter Freud; daar heb je een punt.
Ik laat m'n ogen afdwalen naar de grond en denk: pf, saaie boel.

Het komt over of ik "het dan maar moet stellen met de kerels die wél voor mijn persoon zouden kunnen vallen", en dat lijkt plots...stom!

Is dokter Freud nu aan het zeggen, dat als Papa vroeger met z'n jongste zoon wat meer "balleke-trap" had gespeeld, die nu de jongens zou kunnen krijgen die hem wild maken?
Freud antwoord niet meer, maar ik vind zelf het antwoord:

Nope, want wat zou je dan nog boeien aan die kerels? Ze bezitten een kil en onbereikbaar kantje, terwijl jij daar dan nét niet naar op zoek bent.

Bereikbaarheid...waar is de fun van het verleiden dan?

Freud verlaat me, wetend dat er me wat denkwerk te wachten staat.
Dat is het stuk dat hij er het liefst op nahoudt: me laten piekeren.

En wat als hij gelijk heeft?

Goddelijkheid doet raar.
Ik hoor hem zelden op msn.
Als ik hem al hoor, is ie kort in z'n antwoorden.
Behalve de laatste keer dan:

Hij: "Sorry voor zaterdagavond"
Ik: "Kan gebeuren zeker?"
Hij: "Jah, zeker met mij."
Ik: "Alles ok?"
Hij: "Niet echt nee, niet schitterend"
Ik: "Allé vertel es, wat scheelt er?"

Tien minuten lang geen woord, en dan:

Hij:"Ik ga slapen, yu!"

Tja daar sta je dan met je mond vol tanden. Ik vraag me af wat met wat hij zit en zou hem graag helpen.

19 jaar en wispelturig; t' plaatje klopt natuurlijk wel.
Maar misschien heeft hij gewoon problemen, problemen die voor hem onoverkomelijk lijken?

Wie zal het zeggen.